Kalemin ardındaki sessiz kahraman

Gazetecilik, sadece haber peşinde koşmak değil; aynı zamanda bir ailenin, bir babanın gölgesinde büyümektir.

Ataşehir'in nabzını tutan kalemlerden Himmet Kaya, dün aldığı haberle sarsıldı.

Babası, ani bir kalp kriziyle aramızdan ayrıldı.

Bu kayıp, sadece bir evladın acısı değil; yıllardır mesleğin zorluklarıyla boğuşan bir gazetecinin, en büyük dayanağını kaybetmesi oldu.

Himmet Kaya gibi isimler, Ataşehir'in sokaklarından yükselen sesler; ama bugün o ses, bir yasla kısılmış durumda.

Peki, bu adamın hikayesi neden bu kadar dokunaklı? Ve bir babanın vedası, neden bir şehrin vicdanını sızlatıyor? Himmet Kaya, 23 yıldır kalemiyle Ataşehir'i, İstanbul'u, Türkiye'yi yazan bir meslektaşım.

1990'ların sonundan beri gazetecilik yapıyor. Yerel Gazete, Ataşehir Gündem ve 1923 Tv'nin imtiyaz sahibi olarak siyasetin nabzını tuttu.

CHP saflarında 20 yıl örgüt çalışması yaptı. Ama 2024'te "doğru bulmadığı nedenlerden dolayı istifa ettiğini basın açıklaması ile yaptı.

"Asıl hedef ben değilim" diye haykırdı.

Hep gerçeğin peşinde koştu. 1923 TV'de köşe yazarlığı, platform başkanlığıyla Ataşehir basınının "siyaset üstü" sesi oldu.

Uğur Mumcu'yu anan yazılarıyla, "Gazetecilik bir makam değil, bir duruştur" diye haykırdı.

Tıpkı babasının ona öğrettiği gibi.

Bu vefa, kalp krizinin soğuk eliyle kesildi. Himmet'in babası, o sessiz kahraman; belki sabah kahvesini paylaşan, belki akşam dualarını eden o adam. Kalp krizi, ne kadar ani, ne kadar acımasız.

Aileler, gazetecilerin görünmez kalkanıdır; Himmet gibi birinin, Ataşehir'in karmaşasında ayakta kalmasını sağlayan, o baba kucağıdır.

Kaybetmek, sadece bir veda değil; bir boşluk, bir sessizlik.

Hatırlayın, Kaya'nın yazılarında hep bir "aile" izi var. Toplumun yaralarını sararken, kendi köklerini unutmayan bir isim.

Ataşehir camiası, bugün Himmet'in yanında. CHP'liler, basın mensupları, okurları – hepsi "Başsağlığı" diyecek. Bu kayıp, gazeteciliğin kırılganlığını hatırlatıyor: Kalemler keskin, ama yürekler narin.

Himmet Kaya, bu acıyı da yazacak; biliyorum.

Babasının mirası, onun kaleminde yaşayacak.

Allah rahmet eylesin, merhuma cenneti nasip etsin.

Himmet'e, ailesine sabırlar dilerim.